bATA

bakas na sa iyong pagkatao ang kapaguran.Ang dating malago’t  kulay itim na hibla ng iyong buhok ngayo’y animo’y  damit na katatapos lang patakan ng isang baldeng zonrox na inihalo sa tubig. Pati na rin ang mga buhok mong gumuguhit sa iyong mga masisiglang mga mata  ngunit ngayo’y parang bagut na bagot sa pagkakadilat.

bakas pa rin sayong mga kamay na wari’y inilubog sa isang basong tubig na may halong sabon na sobrang concentrated.batid kong pati rin  sa iyong mga paa, kitang kita ko  kung ilang milyang puitk na ang nilangoy mo upang makarating sa dako pa roon.nakita ko rin  kung paanong ang kalyo ay tumubo sa mga palad ng iyong mga paana ni minsay  di  naranasang yumakap ng sapatos .bakas din sa dati m,ong maamong mukha na ngayo’y sinbangis na ng asong ulol, baliw,na humahabol ng isang manok.

Sinong mag aakala na sa mura mong edad ay mamumulat ka sa realidad.

sino ang mag aakala na sa walong taon mong pamamalagi sa mundo mong hitik sa pang aapi  ay nabuhay ka ng nag iisa..

at sino pa…sino pa ang mag aakala na sa iyong paghihintay dito kita ulit masisilayan,…

sa isang simpleng higaan, isang higaan na kung saan ang puso mong  said na sa kalungkutan  at ang sikmura mong

walang laman ay nakahimlay   kasama ng pagod mong katawan,

Tapos na iyong paghihirap,.Nawa’y sa langit ay mabusog ka ng pagmamahal….

ikaw

gusto kong dukutin at lasapin ang iyong mga mata at higupin ang iyong mga luha                                         

upang malaman kung ito ay mapait o matamis ;

kung ang luha mo ay luha ng lungkot o pag asa.

ngunguyain kong parang pandesal na nabibili sa may agila ang iyong mga paa

at pipilitin kong di to misawsaw sa mainit na kape dahil alam kong baka mapaso ka.

Titiisin ko tong isubo upang malaman kung gaano kahirap ang maglakbay

at kung gaano  na kalayo ang narating mo….

Kakagat kagatin ko ang  mga kamay mong singkapal ng tsinelas na rambo

upang malaman ko kung gaano kabigat  ang mga trabahong ginagawa mo

at kung gaano na karami ang natapos mo.

Sisimutin ko ang uatk mo tulad ng pagsimut sa bagong panis na pansit

ng mga batang musmos sa lansangan

na iniwan sa isa sa mga apo ni Eba.

Nanamnamin ko ng husto ang utak mo upang madagdagan ang mga prinsipyong dinadala ko

ngunit magtitira pa rin ako para maisip mo rin ako.

Hihigupin ko hanggang masaid ang puso mo

tulad sa paghigop ni bunso sa zesT-O na pasalubong ni ina kung saan.

Uubusin ko ang puso mo upang pagnatunaw ka na 

kakalat ka sa buo  kong katawan at mananatili ka rito.

Magiging bitamina ka  na siyang susugpo sa lahat ng sakit ko.

….Pasensya ka na kong di kita masubo ng buo at kung bakit ito lang ang nakaya kong simutin..

.. natatakot kasi ako na baka   kaiinin mo rin ang buo kong pagkatao…

"The frog principle"(The Law of Deterioration)

—-> if u take an intelligent frog , happy frog and drop him in a bucket of  boiling water,  what will the frog do?

                               —> jump out!!! instantly, the frog decide: “This is no fun - I’m gone”

 —-> and if u take the same frog or a relaive and drop him into A bucket of cold water, put the bucketon the stove and gradually heat up the  bucket , and what then?…..

                              —-> the frog is relaxing… and a few minutes later he says to himself …”it seems warm in here”. Soon enough , you have a cooked frog..

What is the moral of the story?!!

      >> life happens gradually.Like the frog!

      >> we can be fooled and suddenly its too late. 

     >> We need to be aware of what is happening!!!

sila

sa panulat maaring sabihin ang mga bagay  bagay na hindi maipaabot ng bibig at sa mas malawak  na perspektiba. Nagsusulat sila para magpalaya at magmulat. Nagsusulat sila tulak ng isang makapangyarihang dahilan, higit sa anopaman , mayroon silang pinag aalayan at kung bakit sa hindi natin lubusang alam at hindi na kailangang alamin, ang lahat ng akda n ila’y siguradong maganda ang kalalabasan. Ngunit tulad ng ibang gawainna kung iluwal ng masidhing paghangad ay mabubuo sa kabila ng kahit anong paghihirap. Ang mga akda nila’y susubok upang ipaliwanag ang talinghaga ng buhay at sa huli, upang muling patunayan na hindi kailangan ng salita upang magpaliwanag…

Hangad nilay makapag ambag sa kamulatan ng mga mambabasa upang sa kanilang sariling paraan ay maittaguyod ang tunay na pagbangon….

baliw

nababalot sa takot

kinakain ng lungkot

nag iisa…

nangungulilla…

umaasa…

blanko__________________________________________–

manhid…. 

tuliro…

balisa…

naroroon sa isang sulok

ngumangawa…

nngumingisi…

bumubulong…

at hanggang sa huli….

naghihintay…

nanabik…

nangangarap……………..

d ba totoo nman?

akala nati’y alam na natin ang lahat ng  paraan para mabuhay at sumaya ngunit sa katotohanan wala tayong alam….

pilit tayong nagpapaliwanag ngunit lalo tayong nalilit…..

kung bakit sa dinami dami ng salita’y nauubusan tayo ng sasabihin para ipaliwanag ang mga bagay bagay

kung paano tayong pina iiyak ng mga masasayang alaala ng nakaraan…

at kung bakit sa maliit na bahay nakatira ang marami at sa malaki nakitira ang iilan….???

vanity of human wisdom

” A generation goes and a generation comes,

but the earth remains forever.

The sun rises and the sun goes down and hastens to the  place where it rises.

The wind blows to the  south and goes round to the north;

round and round goes the wind and on its circiuts , the wind returns.

All streams run to the sea,

but the sea is not full;

to the place where the streams flow, there they flow again.

All things are full of weariness; a man cannot utter it;

the eye is not satisfied with seeing

nor  the ear filled with hearing .

 What has been is what will be,

what has been done is what will be done ;

 and there is nothing new under the sun.

Is there a thing of which it is said,” see, this  is new’?.

It has been already in the ages before us.

There is no remembrance of former things nor will there be any remembrance of later things yet to happen among those who come after………